wat wij kopen

Zomaar een donderdagmiddag in de Hollandse nazomer. ANWB voorspelt een file tussen Amsterdam en Utrecht. Ongeval, rijbaan afgesloten. Een uitgelezen kans om na 2 jaar de dienstverlening van onze Nederlandse spoorwegen weer eens te testen. Station op 10 minuten lopen van mijn bureau. Loketten zijn er niet meer dus maar een kaartje uit een geel-blauwe automaat met een modern touch-screen. Zaltbommel-Enkele Reis-Eerste klas-Vandaag. De automaat vraagt of ik er EURO 10,40 voor over heb en ik zeg ja en geef aan dat ik met mijn pinpas wil afrekenen. Kaartje rolt er uit. Cool, 40% korting! Korting omdat ik eindelijk weer eens de trein pak en de NS mij als file junk wil winnen voor het openbaar vervoer? Omdat zij mij hebben geïdentificeerd als niet treinende burger? Nee hoor ik heb een verkeerde keuze gemaakt, gewoon mijn vinger op de verkeerde plaats op die moderne beeldbuis geplaatst. Geen probleem denk ik ….. Even naar een aardig dame achter een loket. O ja, die zijn er niet meer. Dat is nu een koffieverkopende en broodjes serverende, tijdschriften slijtende counter geworden waar je ook treinkaartjes kunt krijgen. Helaas meneer, u kunt uw kaartje niet omruilen voor een exemplaar met voltarief. Ongelofelijk wat een service. Kan nog wel een nieuw kaartje krijgen met een opslag van 50 cent omdat ik persoonlijk door een levend wezen wordt geholpen. Ik had geluk vandaag. Ik kwam exact volgens het spoorboekje op station Zaltbommel aan.

 

“Gisteren was mijn tante jarig. Even een e-card zoeken dus, met als thema ‘te laat’. Op Google zocht ik op “kaartjes versturen”, koos het derde zoekresultaat en kwam terecht op de website van Hallmark. De website is paars met goud en pasteltinten. Op de homepage  speelt zich een animatie af, er is veel aanbod en het geheel wordt afgemaakt met een grote mate aan onpersoonlijkheid. Er is wel geprobeerd om het persoonlijker te maken, een kaartje versturen is tenslotte ook iets persoonlijks, maar ik krijg er geen warm gevoel van.”

Al sinds jaar en dag ben ik fan van de Amerikaanse rockband Heart. 1976 was het jaar waarin de debuut LP (CD’s bestonden nog niet) “Dreamboat Annie” uitkwam en de registratie van de live uitvoering van “Dreamboat Annie” in 2007 (waarvoor ik helaas verstek moest laten gaan!) wil ik dolgraag hebben. Natuurlijk heb ik de DVD allang al in huis, via Amazon.com, waar ik een zeer frequent koper ben, maar de Nederlandse versie heeft bonus tracks die de Amerikaanse DVD niet heeft. Die MOET ik dus hebben.

Als liefhebber van wijn wil ik deze keer de ervaring aangaan om online wijn te kopen bij de wijnbeurs. Dit feit opzich is een enorme trendbreuk in mijn gedrag aangezien ik zeer gesteld ben op onze Bloemendaalse slijter die mij met alle egards adviseert. Ik mag zeggen dat mijn smaak geoefend is, maar mijn kennis van etiketten en jaartallen is net zo lek als het onthouden van inlog en pincodes. Hier loop ik eigenlijk al tegen het eerste probleem aan. Bij mijn slijter kan ik mijn stemming van de dag uitspreken. Hij weet dan als een goed verstaander dat een bourgogne weliswaar beter past op het gerecht van de avond, maar mijn stemming meer staat naar een côtes du rhone. En dat kan dus niet online ! Enfin we gaan de ervaring gewoon aan en vanuit mijn beroepsdeformatie zullen we ook eens goed analyseren wat de wijnbeurs ons allemaal online aan functionaliteiten biedt.

Een avondje theater! Altijd weer een feest, en helaas komt dat er ook bij mij weinig van. Twee weken geleden ben ik weer eens geweest en ik heb weer genoten! Het gelegenheidstrio C3 bestaande uit Mike Boddé, Onno Innemee en Kees Torn waren bij vlagen erg geestig. De Engelse tolk ontsproten uit het Brein van Kees Torn is bijvoorbeeld al een kunstwerk op zich. Eigenlijk kwam ik ook speciaal voor Kees, want ik ben al jaren fan van hem. Kees is een echte woordkunstenaar die vreemd genoeg niet heel bekend is in Nederland.

Sinds dit weekend heeft Nederland er weer een nieuw prijzenfestijn bij; de Maffe Marathon weken van de Bijenkorf. Een journalist van het FD vroeg me vorige week om mijn opinie te geven over deze marathon weken. Net toen ik lekker bezig was, bleek dat ik voor mijn mening maar 80 woorden had. Te weinig voor mijn schrijfstijl..... Hieronder de niet-ingekorte versie. Niet een standaard “watwijkopen” review, maar ’t past wel prima in het thema.

Vroeger winkelde ik bij albert.nl, maar na een aantal keren voelde ik me toch altijd een beetje bekocht, het leek wel duurder. Ik ben geen man voor de online supermarkt, ik heb geen hekel aan boodschappen doen, kom zelfs graag bij Lidl (voor de wijn en de benodigdheden voor 4 kinderen), en ook bij Albert Heijn kom ik met plezier. Maar goed voor watwijkopen gaan we natuurlijk graag weer eens kijken. Google vindt hem redelijk, er wordt niet aan google advertising gedaan maar voor een dergelijk merk is dat wellicht ook niet nodig. Zondagmiddag gekozen om te winkelen. De eerste indruk: mooi! Goede site, overzichtelijk en verzorgd. Duidelijk dat het 3 winkels betreft met Etos en Gall en Gall erbij. Handig, online drank kopen, zouden ze wel weer google ads voor in kunnen kopen want ik vraag me af of dat ook zo bekend is.

Alweer een hele tijd geleden vertelde iemand mij dat je hele leuke, goedkope lampen kan kopen bij de Kwantum. En als vrienden zoiets vertellen onthoud je dat, dus toen ik op zoek ging naar een leuke lampenkap ging ik rechtstreeks naar kwantum.nl. Dat is maar goed ook want als ik op lampenkappen, of kappen, of lampen, of ga zo maar door zou googlen, zou ik nooit bij Kwantum terecht komen.  In plaats daarvan wordt er in Google geadverteerd op “Kwantum”, terwijl de drie bovenste resultaten ook al Kwantum zijn. (Tot zover mijn SEA advies voor Kwantum, mocht iemand van Kwantum dit lezen en meer advies willen, mail   mij gerust.)

Ik kwam dus terecht op kwantum.nl . De site ziet er uit zoals je hem van Kwantum verwacht. Oranje en goedkoop en met heel veel actie. En wat schetste mijn verbazing… Je kunt bij Kwantum ook online winkelen!

Een tijdje geleden kreeg ik een mooi boekwerk in de bus voor het voorjaar van 2008. Het was niet aan mij geadresseerd, maar de persoon van wie de gegevens op de adressticker waren, woont niet in mijn huis. Dus heb ik mezelf benoemd tot de rechtmatige eigenaar van deze catalogus.

Een mooie catalogus, wel eentje zoals anderen, maar ik was verrast dat deze mooie catalogus met harde kaft van OTTO was. Van OTTO had ik namelijk altijd het idee dat het een ‘simpel’ postorderbedrijf was waar je voor goedkope “net-niet kleding” terecht kon.

Vroeger, toen de lucht nog schoon en sex nog vies was, plaatsten we banners en ontwikkelden we complete websites om ervoor te zorgen dat er meer mensen naar de (fysieke) winkels kwamen. Tegenwoordig plaatsen we billboards om ervoor te zorgen dat er meer mensen naar een online winkel (of platform) komen.